Νόμος Πλαίσιο για την Παιδεία και αλλαγές στην ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση

στις


Σε ένα νέο τοπίο θα βρίσκεται σε  λίγες εβδομάδες η ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, από την Βουλή, στις αρχές Αυγούστους με 149 ψήφους, από τους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝ.ΕΛ στις αρχές Αυγούστου,με 104 κατά και 5 παρών .

Να σημειωθεί ότι το σχέδιο νόμου που είχε φέρει προς ψήφιση στο κοινοβούλιο, η τότε υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου , 6 χρόνια πριν τον Αύγουστο του 2011, είχε ψηφιστεί από ευρύτατη πλειοψηφία 253 βουλευτών ,προερχόμενων όχι μόνο το τότε κυβερνών κόμμα του ΠΑΣΟΚ,αλλά και από  δύο κόμματα της αντιπολίτευσης ,την Ν.Δ. και ο  ΛΑΟΣ , ενώ είχαν καταψηφίσει τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Νομοσχέδια που κατά  την προσωπική μου άποψη ,όταν αφορά ένα τόσο ευαίσθητο θέμα και με εθνικές διαστάσεις  ,όπως η Παιδεία,χρειάζονται την μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση από τα πολιτικά κόμματα,αφού η εκπαιδεύση των νέων, με επαρκείς και εξιδεικευμένες γνώσεις, ειδικά σε αυτό τον πολύ  δύσκολο πλανητικό περίγυρο,  με τις τεχνολογικές εξελίξεις να τρέχουν  γρήγορα, αποτελεί το καθοριστικό παράγοντα, όχι μόνο για την πρόοδο  και τη προσωπική επιτυχία των σημερινών φοιτητών και φοιτητριών, αλλά και την ανάπτυξη και την ευημερία μιας χώρας, που ειδικά η Ελλάδα και με την παγκόσμια ανεκτίμητη της προσφορά στον πολιτισμό, τις τέχνες, τις επιστήμες και τα γράμματα, αποτελεί απαραίτητο χωρίς αμφιβολία στοιχείο η » επένδυση » στην παιδεία.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός, της μη ευρύτερης  συναίνεσης στο νόμο αυτο, ειναι ότι υπήρξαν αντιδράσεις ακόμα  και κυβερνητικών βουλευτών, σχετικά με την διάταξη του άρθρου 3 για το πανεπιστημιακό άσυλο, που πλέον δίνεται η δυνατότητα μόνο με απόφαση του πρυτανικού συμβουλίου των πανεπιστημιών, και όχι με αυταπάγγελτη επέμβαση των αστυνομικών αρχών όταν συμβαίνουν κακουργητικές πράξεις στους χώρους των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, μια διάταξη που καταψηφίστηκε από τον βουλευτή των ΑΝ.ΕΛ και αντιπρόεδρο της Βουλής Δημήτρη Καμμένο.

Παράλληλα να τονίστει ότι αντιδράσεις για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, υπήρχαν από την πλειοψηφία της πανεπιστημιακής κοινότητας, και για την διάταξη του προηγούμενου νόμου Διαμαντοπούλου, που αφορά την κατάργηση των συμβουλιών διοίκησης και την διασύνδεση τους,  με την άγορα εργασίας, ένας θεσμός που όπως υποστηρίζουν πολλοί πανεπιστημιακοί λειτούργησε ικανοποιητικά παρά τις άντιδράσεις διαφωνούντων με τον συγκεκριμένο νόμο, όπου παρά την προσπάθεια να μην εφαρμοστεί η συγκεκριμένη διάταξη, ακόμα και με δικαστικές προσφυγές,αλλά και με απαράδεκτα γεγονότα τότε ,όπως η παρέμπόδιση του δικαιώματος των πανεπιστημιακών, να ψηφίζουν τα όργανα διοίκησης τους.

Επίσης αντιδράσεις υπήρχαν, και για την επαναφορά του δικαιώματος των φοιτήτων να ψηφίζουν τα όργανα διοίκησης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, από την πλειοψηφία των πανεπιστημιακών που, δίνει συμφώνα με την άποψη και  έντονα πάλι την αίσθηση κομματικοποίσης των πανεπιστημιών, όπως είχε συμβεί με τον  νόμο πλαίσίο του 1982,που είχε ψηφιστεί από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ .

Με την ψήφιση του νόμου αυτού για την λειτουργία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, με επαναφορά διατάξεων του 1982, πιστεύω ότι το θέμα της παιδείας βρίσκεται σε μια περίοδο μη συναίνεσης και έντονης διαφωνιας της πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, κάτι που δεν βοηθά σε ουσιαστικές  και απαραίτητες τομές στην παιδεία, όπως έχει διαφανεί πρόσφατά και με την εξαγγελία του σχέδιου νόμου του υπουργείου Παιδείας για τις τις αλλαγές στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπως τις εξήγγειλε πρόσφατα ο υπουργός Κώστας Γαβρόγλου.

Η συναίνεση  στο θέμα της παιδείας όμως όπως προαναφέρθηκε, των πολιτικών δυνάμεων στην σημερινή συγκυρία στο θέμα της παιδείας, είναι απαραίτητη, γιατί στον σύγχρονο κόσμο και με τις τεχνολογικές εξελίξεις να τρέχουν, είναι απαραίτητο προκειμένου πέρα από την προσωπική πρόοδο να υπάρξει και μια νέα με καλύτερες προοπτικές πορεία για μια χώρα, κάτι που για την Ελλάδα  και με βάση την ιστορία και την ανεκτίμητη προσφορά της στον πλανήτη, διαχρονικά, αποτελεί μονόδρομο, η στήριξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε υγιείς βάσεις, προκειμένου και κοινωνικά να υπάρξει το καλύτερο αποτέλεσμα.

Με βάση τα παραπάνω οι ευθύνες ειδικότερα των σημερινών κυβερνώντων, αλλά και των αντιπολιτευόμενων κομμάτων στο σημερινό κοινοβούλιο, είναι μεγάλες για την μελλοντική εξέλιξη και πορεία της ελληνικής παιδείας, στο άμεσο αλλά και στο προσεχές μέλλον, τα επόμενα κρίσιμα χρόνια, για αυτό και παρά τα όσα έχουν ψηφιστεί καλό θα ήταν να υπάρξει μια ειλικρινής προσπάθεια να υπάρξει συναίνεση στο πολύ ευαίσθητο αυτό θέμα, κρίσιμο για το μέλλον του τόπου.

Σε διαφορετική περίπτωση, το μέλλον της παιδείας αλλά και γενικότερα αυτού του τόπου δεν προβλέπεται ευοίωνο, για αυτό ας αναλάβει ο καθένας των πολιτικών ταγών, και ειδικότερα των κυβερνώντων τις ευθύνες του, αν πραγματικά κάτι θέλουν να αλλάξουν σε αυτή την χώρα  με προτεραιότητα την εκπαίδευση.

Θανάσης Μανουσάκης

Δημοσιογράφος

Advertisements