Ο τελευταίος «δράκος»

%ce%b4%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%83Ο θάνατος του Νίκου Κούνδουρου ήταν η αποχώρηση του τελευταίου της παλιάς φρουράς του Ελληνικού Κινηματογράφου, ενός ανθρώπου που γνώρισε τόσο την φήμη, όσο και την κριτική, τόσο την αποδοχή όσο και το κράξιμο. Ο Κούνδουρος έζησε και έδρασε μιλώντας την γλώσσα της Τέχνης, κάνοντας τομές και δίνοντας προτάσεις τόσο σε επίπεδο ιστοριών όσο και σε επίπεδο προσώπων.

nikos-koundourosΑπό τα «Τραγούδια της φωτιάς», που ήταν η έκφραση της Αθήνας στην αμέσως μεταχουντική περίοδο, μέχρι τον «Δράκο» που έδειξε το εύρος του ταλέντου του Ντίνου Ηλιόπουλου, και από το «Μπορντέλο», μέχρι τον «Μπάυρον: Η μπαλάντα ενός δαιμονισμένου»,και το «1922» ο Κούνδουρος δεν ήταν ο «πωλών τοις μετρητοίς», δεν ήταν ο Δαλιανίδης, ή ο Φώσκολος, ο Δημόπουλος ή ο Τζαβέλλας. Όμως, ήταν ένας σκηνοθέτης που παρ’ όλα τα προβλήματα των ταινιών του, και το βαρυφορτωμένο τους συμβολισμό, είχε την τόλμη να ασχοληθεί με συγκεκριμένα θέματα που «καίγανε». Ενίοτε, ακόμα καίνε.

Αν είχε βέβαια και καλύτερα σενάρια θα ήταν οι περισσότερες ταινίες του εργάρες, αυτό το έχουν πει αρκετοί, όπως και στην περίπτωση του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που ακόμα και ο Πέτρος Μάρκαρης, μόνιμος συνεργάτης του μεγάλου φαλακρού, έχει πει πως «τι θα ήταν ο Θόδωρος αν δεν είχε και μένα να στρώνει τα μέτρια σενάριά του;». Αυτό είναι δεδομένο. Όπως επίσης δεδομένο είναι πως το έργο του δεν έγινε αποδεκτό από το σύνολο του κόσμου στην Ελλάδα γιατί πολύ απλά το πρόβλημα με όλους αυτούς τους καλούς τεχνίτες και μάστορες, ήταν πως δεν κάνανε το έργο τους τόσο «κοινωνικό», όσο έπρεπε. Δεν βοήθησαν τον κόσμο να αντιληφθεί το μεγαλείο των εννοιών και των συμπάντων τους. Και μοιραία αρκετά από αυτά τα έργα έπεσαν σε λήθη.

Έμεινε βέβαια, και θα μείνει ο «Δράκος» σαν ένα έργο που ήταν τόσο τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα που η παρουσία του Ντίνου Ηλιόπουλου και του Θανάση Βέγγου αποτελούν μια ξεχωριστή στιγμή στην ελληνική κινηματογραφία. Και θα του χρωστούμε το δίχως άλλο, την παρουσία στα ελληνικά κινηματογραφικά μας όνειρα, του Θανάση Βέγγγου. Δεν μιλάμε για έναν ψευτοεπαναστάτη σκηνοθέτη, μιλάμε για έναν ασυμβίβαστο άνθρωπο, μια ξεχωριστή παρουσία στα κινηματογραφικά δρώμενα, και έναν άνθρωπο που στο μέλλον θα αξίζει να μελετηθεί για τις ιδέες και τα πεπραγμένα του.

Δ. Παπαδόπουλος

 

Advertisements