Ποιο είναι το ιδανικό σχολείο, άραγε;

Μάθημα έκθεση.
Τάξη Γ λυκείου.

Φιλόλογος: Παιδιά, βγάλτε μια κόλα. Θα γράψουμε έκθεση σήμερα.

Παιδιά: Ωχ!!!

Φιλόλογος: Το θέμα σας ειναι «Ποιο είναι το ιδανικό σχολείο»

Παιδί: Μα αυτό δεν είναι μέσα στην ύλη

Παιδί2: Δεν το κάναμε στο φροντιστήριο

Παιδί3: Γιατί υπάρχει ιδανικό σχολείο

Κάμποση ώρα τα παιδιά κοιτούσαν το θέμα και κανένα δεν μπορούσε να απαντήσει. 

Ίσως να έφταιγε που δεν τους το δίδαξαν στο φροντιστήριο. 

Ίσως να φταίει που ήταν εκτός ύλης. Ίσως να φταίει το σχολείο που δεν είναι ιδανικό. 

Ίσως, πάλι να φταίει που η λέξη «ιδανικό» δεν ταιριάζει με τη λέξη «σχολείο».

Τα παιδιά πάντως δεν απάντησαν. Δεν έγραψαν. Ο καθηγητής απόρησε.

«Μα καλά δεν ξέρετε τι σχολείο θα θέλατε; »τους ρώτησε.

«Χωρίς μαθήματα και τέστ», είπε ένα παιδί

«Με εκδρομές και διαλείμματα», είπε ένα άλλο

«Να μην χρειάζεται να γράφουμε», είπε και ένα κορίτσι

«Με χρώματα και ζωγραφιές και όχι μουντό και με χάρτες», πρόσθεσε και η απουσιολόγος

Ο καθηγητής έμεινε λίγο αποσβολωμένος να χαζεύει τους μαθητές και να μην ξέρει τι να απαντήσει.

Βλέπεις και για εκείνον αυτές οι απαντήσεις ήταν εκτός ύλης.

Στο τέλος μουρμούρισε πως «Είναι λογικό. Κανένα παιδί δεν αγαπάει το σχολείο», έβαλε το βαθμό του και έφυγε, ήσυχος πώς έκανε τη δουλειά του σωστά.

Αυτός ο καθηγητής, όπως και πολλοί, δεν καταλαβαίνουμε πως για τα παιδιά το σχολείο είναι ένα κτίριο με κάγκελα. Ένα κτίριο όμοιο με φυλακή. Μουντό, γκρίζο, άχρωμο και άοσμο.

Από την ελευθερία και την πολυχρωμία του νηπιαγωγείου, ξαφνικά μπαίνουν σε έναν χώρο κρύο. Η ανακάλυψη της γνώσης αντικαθίσταται από την στείρα παπαγαλία.
Ένας τόνος ασκήσεις για το σπίτι, διαγωνίσματα, τεστ, φροντιστήρια, βαθμοί έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ ενός χώρου αφόρητα καταπιεστικού.

Βέβαια, όπως έχει εξελιχθεί το εκπαιδευτικό σύστημα, άλλη λύση και άλλη διέξοδος δεν υπάρχει.

Σύσσωμος ο εκπαιδευτικός και μαθητικός κόσμος κυνηγάει βαθμούς. Χωρίς αυτούς μηδενίζεται κάθε προσπάθεια.

Μπροστά σε αυτούς, η προσωπικότητα του κάθε μαθητή θυσιάζεται ή ακόμα και υποβαθμίζεται.

Εξαιτίας τους, το σχολείο γίνεται ένας χώρος καταπιεστικος. Ένας χώρος όπου η λέξη «ιδανικό» περισσεύει. Και ναι μιλήσουμε στη γλώσσα των νέων «δεν κολλάει».

Τέτοια θέματα ξεπερνούν το φάσμα των εμπειριών ενός εφήβου.

Τέτοια θέματα είναι εκτός ύλης.

Τέτοιες εκθέσεις, λοιπόν, γεννούν προβληματικές. Προβληματικές στις οποίες  δεν είναι ικανοί να απαντήσουν οι μαθητές.

Μα είναι και προβληματικές τις οποίες οι καθηγητές δεν μπορούν να λύσουν. Άρτια καταρτισμένοι επιστήμονες, μα χωρίς όραμα για ένα καλύτερο σχολείο. Σίγουρα υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα ανθρώπων που προσπάθησαν..Μα αυτή η προσπάθεια είτε παρέμεινε στη σιωπή είτε εγκαταλείφθηκε.

Έτσι καλύτερα να βάζουμε θέματα εντός ύλης.

Εντός ύλης για αυτούς..Εντός ύλης και για εμάς..Γιατί δεν είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε με ωριμότητα τέτοιες αντιδράσεις ..Βάλτε τους να γράψουν, λοιπόν,για την επιστημονική ουδετερότητα..Βατό και SOS

Τζιάκα Ευαγγελία

 

Advertisements