SPIELBERG, BULLYING ΚΑΙ ΔΥΣΛΕΞΙΑ

 

800px-Steven_Spielberg_Masterclass_Cinémathèque_Française_2_cropped

Ήταν το 2012, στο « 60 λεπτά» του CBS, όταν σε συνέντευξή του, ο Στήβεν Σπίλμπεργκ έκανε μια αποκάλυψη που λίγοι την περίμεναν, και που αφορούσε τα προσωπικά του.

Δεν συνηθίζει άλλωστε ο γεννημένος στο Σινσινάτι μεγάλος σκηνοθέτης να κάνει αναφορές σε προσωπικά του θέματα. Όμως αυτή την φορά υπήρχε λόγος.

« Ξέρετε ότι έχω δυσλεξία; Είναι ίσως το τελευταίο κομμάτι του προσωπικού μου παζλ γεμάτου με μυστήρια που το κρατούσα αρκετά καλά κρυμμένο όλα αυτά τα χρόνια.» είχε πει.

Ο Σπίλμπεργκ άργησε πολύ να μάθει να διαβάζει. Ήταν περίπου δύο χρόνια αργότερα από κάθε άλλο παιδί της γειτονιάς του, όταν άρχισε την ανάγνωση. Μάλιστα, αρκετοί συμμαθητές του τον πείραζαν χοντρά για το γεγονός. Μετρήστε και το γεγονός πως σαν παιδί Εβραίων, σε μια μη Εβραιοκρατούμενη γειτονιά, ο εκφοβισμός γινόταν εις το τετράγωνο, αν όχι στον κύβο.

Η ειρωνεία είναι πως ο Σπίλμπεργκ  βρήκε σχετικά πρόσφατα πως είχε δυσλεξία! Συγκεκριμένα μόλις πριν από οχτώ χρόνια! Τότε ήταν που όλα τα μυστήρια της παιδικής του ηλικίας λύθηκαν. Κατάλαβε γιατί  δεν μπορούσε εύκολα να ακολουθήσει τον ρυθμό των άλλων παιδιών στο σχολείο, και επίσης γιατί ένιωθε τόσο καλά όταν άρχισε να φτιάχνει μόνος του ταινίες, κάτι που τον οδήγησε στην πόρτα της Universal ήδη από την εφηβική του ηλικία.

«Μου παίρνει περίπου ένα τρίωρο να διαβάσω κάτι που οι άλλοι το διαβάζουν σε μία ώρα και δέκα λεπτά. Αυτό όμως δεν με έκανε ποτέ να νιώσω θύμα. Κάθε άλλο. Απλά προσαρμόζομαι όσο μπορώ.» είπε στον επίλογο της συνέντευξης του.

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Που μιλάμε για εκφοβισμό, μιλάμε για προβλήματα στην μάθηση, μιλάμε για ένα σωρό πράγματα. Και δεν καταλαβαίνουμε το πολύ απλό. Μπορεί να κοροϊδεύουμε όσο θέλουμε. Όλοι μας.  Η ζωή έχει τον τρόπο να μας βάζει στην θέση της. Μπορεί σε κάποια θέματα να μένουμε πίσω για τον οποιοδήποτε λόγο, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα είμαστε για πάντα πίσω. Αν βγούμε μπροστά, θα τους αφήσουμε όλους πίσω μας. Μπορεί ίσως να μην βγάλουμε τα λεφτά του Σπίλμπεργκ, που πλέον μπορεί να ξεχνά όσες φορές θέλει αυτούς που τον κορόιδευαν,  αλλά το ζητούμενο είναι ένα: Για τον εκφοβισμό είμαστε όλοι μας υπεύθυνοι, και στο χέρι μας, ενός εκάστου από εμάς, είναι να εξαλειφθεί. Και αν το παράδειγμα του Σπίλμπεργκ φαίνεται « μελό», « ζαχαρένιο», και κάποιοι απορούν σχετικά με την χρήση του παραδείγματος, κανένα πρόβλημα. Να μιλήσουμε για την περίπτωση Γιακουμάκη λοιπόν ή να δούμε καμιά ταινία;

Διογένης. Παπαδόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s