Κική Δημουλά : Ύφος Ποίησης β μέρος

 

Η Κιdet_KikiDimoula1-650x400κή Δημουλά είναι μια ποιήτρια , η οποία έχει αποτελέσει κατά καιρούς αντικείμενο κριτικής για το πώς γράφει και με ποιον τρόπο συνθέτει την ιδιαίτερη ποίησή της. Η ποίηση, λοιπόν, της Κ.Δ. είναι άνευ αντικειμένου: τι σημαίνει, όμως, αυτό; Όχι ότι ασχολείται φυσικά με το μηδέν, αλλά με τη σχέση, που έχουμε εμείς οι άνθρωποι με αυτό.

Το μοναδικό θέμα της Δημουλά είναι το σταδιακό και αιφνίδιο πέρασμα του ανθρώπου από την ύπαρξη στην ανυπαρξία: το πέρασμα που ονομάζεται χρόνος, φθορά ή θάνατος. Πολλές φορές, βεβαίως, υπάρχει έντονη και η παρουσία της μνήμης μέσα στην ποίηση της, μα ο κυρίαρχος πόλος αποτελεί το τίποτα, το κενό, το μηδέν. Το τέλος βγαίνει πάντα νικητής, καμιά φορά και με σαρκαστικό και ύπουλο τρόπο: ΄΄Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή είπε το Τίποτα στο Κάτι και κείνο, το ηλίθιο, το’χαψε΄΄.

Ανάμεσα, λοιπόν, στην ύπαρξη και την ανυπαρξία ισορροπεί η Κ.Δ., με εργαλείο της, τη γλώσσα. Χρησιμοποιεί τη γλώσσα, για να κρατιέται όρθια στο τεντωμένο σχοινί. Τινάζει τις λέξεις στον αέρα, τις γυρίζει ανάποδα, αλλάζει τα μέρη του λόγου, κάνει τα επίθετα ρήματα, τα ουσιαστικά επιρρήματα.

Μιλάει για το σκοτάδι, για το μηδέν, για το τίποτα. Για πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν και , όμως, εκείνη βρίσκει τις λέξεις. Μπορεί να κάνει, λοιπόν, μια φιλοσοφική ποίηση, μιας και ασχολείται με θέματα του όντος και του μη-όντος, τόσο μεταφυσική και χειροπιαστή.
Πρόκειται για ένα άλλο είδος ποίησης. Μια ποίηση μεταφυσική, η οποία πρώτη φορά αγγίζει τα ελληνικά γράμματα. Καθηλωτικές και πρωτότυπες εικόνες και μεταφορές, που αναλογούν στο μακρόκοσμο και μικρόκοσμο, οξύνοια, εφευρετικότητα και δεξιοτεχνία στη χρήση της κοινής γλώσσας. Κλίση προς το παράδοξο και το σοφιστικό επιχείρημα, άμεσος τρόπος, καυστικό χιούμορ, έντονη αίσθηση θνητότητας και λακωνικά συμπυκνωμένη έκφραση.

Ο κόσμος της Δημουλά είναι κατ’εξοχήν τραγικός, με τον αρχαίο τρόπο, αλλά και με το σημερινό ύφος της τραγωδίας. Έχει τη σύγκρουση, χωρίς το ηρωικό μέγεθος, γιατί αυτό που συγκρούεται δεν είναι πια ο ήρωας με το κενό- είναι το κενό με το κενό.

Τα πράγματα που την περιβάλλουν μετουσιώνονται από λυρικές μνήμες ή άμεσες αισθήσεις, σε εικόνες τα ευρήματά της, μακριά από κάθε πρόθεση κατασκευής, έχουν την ομορφιά του τυχαίου. Με ένα ανυποχώρητο πάθος ζωής, η ποιήτρια επιμένει να βρίσκεται συνεχώς και ακάλυπτη στη γραμμή του πυρός, επισημαίνοντας διαψεύσεις και τρυπώντας ξανά τις επουλωμένες πληγές.
Οι μεταφορές, οι παρηχήσεις, οι διπλώσεις, οι επωδοί, τα ανακόλουθα και τα υπερβατά, που φτάνουν ως την αποδιάρθρωση της σύνταξής της, τα οξύμωρα, οι νεολογισμοί δημιουργούν ένα νέο, ενιαίο πλάσμα, απελευθερώνοντας έτσι συνειρμούς.

Χωρίς αυτά τα συστατικά, η ποίηση της Δημουλά δεν θα ήταν απλώς άλλη: θα ήταν λιγότερο λαμπρή και πλούσια και πολύ πιο κλειστή στον εαυτό της, ένα αίνιγμα, δίχως ανοίγματα .:΄΄Νοτιάς. Πονούν θανάσιμα τα κόκκαλα. Εννοώ εκείνες τις ατομικές μας κρεμάστρες να ταξιδεύει ατσαλάκωτο το σχήμα μας πλασιέ εδώ και κει της διάρκειάς μας.΄

Άρτεμις Πράπα.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s