Βαθμολογικό σύστημα: Πόσο αντικειμενικό είναι άραγε;

Ακρογωνιαίο λίθο της εκπαίδευσslide_2ης αποτελεί ο τρόπος βαθμολόγησης και αξιολόγησης των μαθητών. Πρόκειται για ένα νευραλγικό κομμάτι της παιδείας που έχει υποστεί μεγάλες αλλαγές τα τελευταία χρόνια και έχει ιδιαίτερη σημασία στο έργο του εκπαιδευτικού.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του παρελθόντος υπήρχε μια αυστηρότητα στον τρόπο βαθμολόγησης των μαθητών από πλευράς των καθηγητών. Η αυστηρότητα του παλαιού εκπαιδευτικού συστήματος έφτανε σε τέτοιο σημείο που οι μαθητές κινδύνευαν με επίπληξη ή ακόμα και τιμωρία σε περίπτωση που δεν πετύχαιναν καλές επιδόσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά στο εκπαιδευτικό σύστημα όπου υπήρχαν οι Δέσμες για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο υπήρχε εξεταζόμενο μάθημα που επέβαλλε την κατά λέξη αποστήθιση και η οποιαδήποτε παρέκκλιση από το πρωτότυπο κείμενο είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια μορίων.

Σίγουρα η προαναφερθείσα κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά τις τελευταίες δεκαετίες. Το θέμα όμως είναι ότι πλέον παρατηρείται το ακριβώς αντίθετο φαινόμενο, το λεγόμενο “χάιδεμα” των μαθητών. Είναι δυστυχώς μια πρακτική που εφαρμόζεται ευρύτατα τα τελευταία χρόνια και που αποσκοπεί στην δημιουργία πλασματικών επιδόσεων που δεν αντικατοπτρίζουν τις πραγματικές ικανότητες των μαθητών. Πιο συγκεκριμένα εμφανίζεται η τάση οι βαθμοί επίδοσης των μαθητών να είναι “φουσκωμένοι” και να δημιουργούν μια εικονική πραγματικότητα σε σχέση με το πραγματικό γνωστικό επίπεδο που έχουν μαθητές.

Ποια είναι τα βαθύτερα αίτια για την εμφάνιση και εξάπλωση αυτού του φαινομένου? Κατά την προσωπική μου άποψη κατά κύριο λόγο ευθύνεται η πλήρης απουσία ελέγχου του διδακτικού έργου των καθηγητών. Παραδείγματος χάριν, ένας καθηγητής που σκόπιμα ανεβάζει τον βαθμό ενός μαθητή προκειμένου να φανεί αρεστός δημιουργεί ψεύτικες προσδοκίες και θα πρέπει να καθίσταται υπόλογος των πράξεών του. Είναι ανώφελο να βάζεις 20 σε ένα μαθητή που θα γράψει 8 στις τελικές εξετάσεις γιατί του δημιουργείς ένα αίσθημα εφησυχασμού και σιγουριάς αντί να του κρούσεις τον κώδωνα του κινδύνου όπως θα έπρεπε να συμβεί στην πραγματικότητα. Από τη μια είναι κατανοητό ότι ο βαθμός μετράει και ο καθηγητής θέλει να βοηθήσει, από την άλλη όμως καταλήγουμε σε “φουσκωμένους” βαθμούς που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Ένας ακόμη παράγοντας που ενισχύει το φαινόμενο αυτό είναι οι γονείς των μαθητών. Πρόκειται δυστυχώς για μια συνήθη πρακτική οι γονείς να παρεμβαίνουν στο διδακτικό έργο των καθηγητών και να ασκούν πιέσεις σε όλα τα επίπεδα προκειμένου οι καθηγητές να βάλουν παραπάνω βαθμό. Η ανάπτυξη της βαθμοθηρίας από πλευράς των γονέων μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στους μαθητές και να προκαλέσει άγχος, ανασφάλεια και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Είναι απολύτως δικαιολογημένη η αγωνία κάθε γονέα για την απόδοση των παιδιών του αλλά η δημιουργία εικονικών αποτελεσμάτων μπορεί να οδηγήσει σε υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων των μαθητών και στην αναζήτηση ανέφικτων στόχων για τους μαθητές.

Συνοψίζοντας είναι ανάγκη να τονιστεί ότι το μέλλον του κάθε μαθητή δεν θα πρέπει να κρίνεται από έναν και μόνο βαθμό σχολικής επίδοσης. Πιστεύω ότι είναι προτιμότερο να έχουν μια πραγματική εικόνα των δυνατοτήτων τους παρά να απογοητεύονται από μια πιθανή αποτυχία στις Πανελλήνιες εξετάσεις. Το πιο σημαντικό που θα έπρεπε όλοι οι εκπαιδευτικοί να ευχηθούμε και να επιδιώκουμε είναι οι μαθητές να αριστεύουν με την αξία τους.

Χάρης Μπάρμπας

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s