Όταν γίνεις γονιός θα καταλάβεις…

νονα

Είχα πει ότι θα βάλω τον τίτλο στο τέλος, μα όλως περιέργως μου βγήκε από την αρχή. Με μια πρώτη ματιά, δεν προϊδεάζει καθόλου για αυτά που θα ακολουθήσουν-στο τέλος όμως θα γίνει κατανοητό γιατί είναι η πεμπτουσία αυτού του άρθρου…

Στα 29 μου χρόνια έμεινα έγκυος στο πρώτο μας παιδί. Άρχισα να ψάχνομαι-ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Με θεωρούσα προχώ που θα έδινα γυάλινο μπουκάλι αντί πλαστικό στο παιδί μου, ένιωθα εμπιστοσύνη στον γυναικολόγο μου… Ευτυχώς βρέθηκε στον δρόμο μου μια υπέροχη μαία, που μου έδειξε το μονοπάτι της απόκτησης της γνώσης – και γυναικολόγο άλλαξα στον 8ο μήνα, και το παιδί μου δεν πήρε ποτέ κανένα μπουκάλι, αφού θήλασε για 3 χρόνια και 8 μήνες…και εγώ βρέθηκα μέσα σε διάφορες ομάδες του Facebook να διαβάζω, να μαθαίνω, να ψάχνω…

Στα διαδικαστικά καλά τα πήγα.

Υπήρχε όμως ένα βαθύτερο θέμα, που ονομάζω ένστικτο. Αυτό μου φώναζε μέρα-νύχτα, όταν εμένα μου έβγαιναν τα παιδικά/κοινωνικά μαθημένα μου όσον αφορά στο μεγάλωμα του παιδιού μου. Ένιωθα ότι ο τρόπος μου ήταν λάθος, ότι κάτι άλλο ήταν η λύση…

Μέχρι που βρέθηκα στην ομάδα του Facebook που ονομάζεται Ενσυναίσθηση. Της μόδας η λέξη ε; Χμ..πριν 4 χρόνια όμως ήταν σαν να έπρεπε να ανακαλύψουμε τον τροχό! Και βρέθηκα λοιπόν σε μια ομάδα που την διαχειρίζονταν σπάνιες γυναίκες, σε γνώσεις, ήθος και λόγο, να καταιγίζομαι πανταχόθεν από νέες έννοιες: μη χειριστικά παιδιά, ασφαλής προσκόλληση, κύριος φροντιστής, attachment parenting, θεωρία του νου, άγχος αποχωρισμού, όρια, συγκοίμηση κτλ κτλ.

Το ωραίο είναι ότι φάνηκε να πιάνω γρήγορα την θεωρία. Στην πράξη όμως, το πράγμα χώλαινε. Ήμουν σε θέση να συμβουλέψω τους άλλους, μα την ίδια ώρα για τα δικά μου ζοριζόμουν.

Μέχρι που μέσα από αυτήν την ομάδα, ανακάλυψα την βασικότερη αρχή της γονεϊκότητας: Τα παιδιά είναι καθρέφτες μας! Εκεί άρχισε να ξετυλίγεται το νήμα για εμένα. Όσο περισσότερα μάθαινα από αυτήν την ομάδα, τόσο πιο εμφανής γινόταν η μοναδική λύση που έψαχνα – κι αυτή δεν ήταν άλλη από την αυτοβελτίωση.

Για να γίνω και πιο σαφής, έχω ένα υπέροχο παιδί (πρωτότυπο για μια μάνα να το λέει αυτό ε;), στο οποίο όμως, λόγω άγνοιας, κοινωνικών φόβων, μαθημένων, αντανακλαστικών, κριτικής τρίτων, κρέμασα μια τεράστια ταμπέλα: “προβληματικό”. Τον απέρριπτα κάθε φορά που θεωρούσα την συμπεριφορά του “μη αρμοστή”, αποσυνδεόμασταν, το παιδί κραύγαζε για σύνδεση, εγώ πελάγωνα..φαύλος κύκλος. Όσο περισσότερο ωρίμαζε η συμμετοχή μου στην ομάδα, τόσο πιο ξεκάθαρη φαινόταν η πηγή του “προβλήματος”, που δεν ήταν άλλη από την δική μου συμπεριφορά και τους δικούς μου χειρισμούς. Όταν μάλιστα, μια μέρα ενός Ιούνη, μετά από χτύπημα που δέχτηκα στο πρόσωπο από το παιδί μου, χτύπησα με την σειρά μου τον ίδιο, ένα τηλεφώνημα με έφερε στην αρχή μιας όμορφης πορείας ψυχοθεραπείας.

Αγάπησα πολύ αυτήν την ομάδα. Γυναίκες από πολλά σημεία του ορίζοντα, αφιέρωσαν χρόνο να με ακούσουν, ξόδεψαν ώρες γράφοντάς μου, επισήμαναν τα κακώς κείμενα, με αποδέχτηκαν με τις ατέλειές μου. Αυτό που ονόμαζα ένστικτο, ενισχύθηκε από τεκμηριωμένη γνώση, αυτό που φοβόμουν ως κατάκριση έπαψε να με απασχολεί επειδή είχα την δυνατότητα να το αντικρούσω, αυτό που ξεκίνησε ως μία συμμετοχή σε ιντερνετική ομάδα εξελίχθηκε σε ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης.

Αν υπάρχει λοιπόν ένας θησαυρός στην ομάδα της ενσυναίσθησης , αυτός είναι τα αρχεία της.

Τεκμηριωμένη, συγκεντρωμένη γνώση για πολλά θέματα γονεϊκότητας, που βοηθά στο να καταλάβεις το γιατί συμβαίνουν κάποια πράγματα.

Είναι ένα πολύ καλό εφαλτήριο για να αρχίσεις να συνειδητοποιείς ότι το παιδί είναι ισότιμος άνθρωπος μέσα στο σπίτι κι όχι ο αδύναμος κρίκος πάνω στον οποίο μπορείς να επιβάλεις την γονεϊκή σου εξουσία.

Μέσα από τις συζητήσεις γνώρισα και βιβλία διαμάντια. Το πρώτο ανάγνωσμα που ανακάλυψα ήταν το βιβλίο της Ναόμι Άλντορτ, “Αναθρέφοντας τα παιδιά μας, αναθρέφουμε τους εαυτούς μας”. Το δεύτερο ήταν το βιβλίο της Άλις Μίλερ “Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας”.

Σε ακριβώς αυτό το σημείο κολλάει το “όταν γίνεις γονιός θα καταλάβεις”. Και κατάλαβα, μα όχι αυτά που εννοούσαν οι “προκάτοχοι”.

Κατάλαβα πόση μεγάλη σημασία έχει να καλύπτονται οι ανάγκες ενός βρέφους, το οποίο θέλει μόνο άπλετη αγκαλιά και το στήθος της μάνας του. Κατάλαβα πώς η ασφάλεια και η εγγύτητα οδηγούν στην ανεξαρτησία, όταν το παιδί νιώσει έτοιμο κι όχι υποβάλλοντάς το σε ειδικές διαδικασίες “ωρίμανσης”. Κατάλαβα ότι το να κοιμόμαστε αγκαλιά είναι γραμμένο στο dna μας χιλιάδες χρόνια τώρα. Κατάλαβα ακριβώς για το τι είναι ικανό το παιδί μου από άποψη νευροφυσιολογίας του εγκεφάλου του, αναλόγως της ηλικίας του. Κατάλαβα ότι άλλο είναι η συμπεριφορά κι άλλο οι αιτίες της…

Και είδα το παιδί μου ως είχε: υπέροχο, αληθινό, καθρέφτη δικό μου. Και το πήρα αγκαλιά και το αποδέχτηκα, ακόμη και την ώρα που χτυπούσε (αδικαιολόγητα για τους άλλους). Και σκότωσα τους δαίμονες της ανάγκης αποδοχής από τους άλλους, που τόσο πολύ είχα μάθει να ζω μαζί τους. Και κώφευσα στα λόγια και στους ψιθύρους (ειδικά αυτούς, που όλως παραδόξως έφταναν πάντα στα αφτιά μου) και τόλμησα να αγαπήσω το παιδί μου ως είχε, χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις. Και τότε το παιδί μου άνθισε, ένιωσε ξανά την σύνδεση μαζί μου, γέμισε ασφάλεια…και αποθήλασε μόνος του, εντελώς ομαλά…και νιώθει εμπιστοσύνη σε εμένα, γιατί πρώτη εγώ τον εμπιστεύτηκα!

 

ΠΟΛΥ ΚΟΥΛΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s