Η Πολιτική του ανεφάρμοστου

στις

2012-14-mar-babiniotisΣε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 4 Ιουνίου, ο Κωνσταντίνος Ζούλας σημείωσε τον αριθμό των αλλαγών στην Παιδεία. Μέσα σε 33 χρόνια λοιπόν έχουμε 11 αλλαγές/ μεταρρυθμίσεις/ νέες ιδέες.

Σε καλό ρυθμό μας βρίσκω, δεν μπορώ να πω. Μία αλλαγή κάθε τρία χρόνια. Τουλάχιστον από ιδέες πάμε καλά. Από τις δέσμες του Κακλαμάνη μέχρι τα σημερινά που θέλει να βάλει σε εφαρμογή ο Νίκος Φίλης θα μπορούσες να πει κανείς πως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, αλλά δυστυχώς το σουξέ – κλισέ, δεν έχει εφαρμογή εδώ.

Όλα αλλάξανε, και όλα παραμένουν τα ίδια:

Γιατί για κάθε Κακλαμάνη θα υπάρχει πάντα ένας Γιώργος Παπανδρέου, και για κάθε Διαμαντοπούλου ένας Αρβανιτόπουλος. Από το 1983 και μετά συνεχώς η εκάστοτε πολιτική ηγεσία προσπαθεί να εφαρμόσει το ανεφάρμοστο. Σχέδια που αφορούν την παπαγαλία, ιδέες που δεν ευνοούν αυτό που στο Ζαγκλιβέρι ονομάζουν « teaching» αλλά το «testing», προσπαθούν να βρούνε εφαρμογή σε μια ελληνική κοινωνία που αγκομαχεί, ξεφυσά, και προχωρά χωρίς να έχει ξεκάθαρη μπροστά της την Ιθάκη της.

Κανείς δεν υποστηρίζει πως η παιδεία θα πεθάνει, ή πως τα συστήματα των εξετάσεων θα καταποντιστούν μια μέρα. Όμως, δε γίνεται να συνεχιστεί η προσφορά μιας παιδείας που να στηρίζεται σε όρους τηλεοπτικούς: Μέσα σε εννιά μήνες να δίνεται ως τροφή το λιγότερο δυνατό, γιατί δεν μας φτάνει ο χρόνος, ή γιατί θα πρέπει να προχωρήσουμε παρακάτω. Δεν πιστεύω πως η λύση είναι η άκριτη και χωρίς μέτρο εφαρμογή ξένων προτύπων.

Πολύς λόγος γίνεται πάντα για την Φινλανδία και για τις δικές της ιδέες. Προφανώς Φινλανδία δεν είμαστε, ούτε καν η Δανία του Νότου. Θα πρέπει όμως σιγά σιγά, να μπούνε στο παιχνίδι της γνώσης και της μάθησης, πράγματα και ιδέες που υπάρχουν γύρω μας και που το ελληνικό σχολείο τις προσπερνά σαν να είναι ξένες. Βιβλία που περιγράφουν επιφανειακά τα γεγονότα. Πλήρης απουσία πηγών. Ολοκληρωτική μη συμμετοχή των μαθητών σε έργα ομαδικά που να εμπνέουν την συλλογικότητα και την ομαδικότητα.

Να ξεφύγει επιτέλους το ελληνικό σχολείο από την νοοτροπία της « σελίδας τάδε, έως την σελίδα δείνα». Πράγματα που όλοι μας λίγο πολύ τα συζητάμε, αλλά δεν θα τα δούμε να γίνονται ποτέ. Γιατί και εμείς, όπως και οι άλλοι, τις πολιτικές του ανεφάρμοστου εκφράζουμε. Αυτού που μπορεί να επιθυμούμε, αλλά δύσκολα θα δούμε να γίνεται πραγματικότητα, καθώς το Σύστημα της Παιδείας μας γίνεται αρτηριοσκληρωτικό, όλο και πιο κομπλεξικό.

Εκτός κι αν κάποια στιγμή σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε το σχολείο ως πεδίο πειραματισμού και προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε αλλάζοντας εμείς οι ίδιοι.

ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s